domenica, Giugno 13, 2021
spot_imgspot_imgspot_imgspot_img
HomeMahabharata - Adi Parva - ItalianoMahabharata - Adi Parva - Pauloma Parva - Italiano - Sezioni 4-12

Mahabharata – Adi Parva – Pauloma Parva – Italiano – Sezioni 4-12

SEZIONE 8

La storia di Ruru

सौतिरुवाच ।
स चापि च्यवनो ब्रह्मन्भार्गवोऽजनयत्सुतम् ।
सुकन्यायां महात्मानं प्रमतिं दीप्ततेजसम् ॥१॥
sautiruvāca |
sa cāpi cyavano brahmanbhārgavo:’janayatsutam |
sukanyāyāṃ mahātmānaṃ pramatiṃ dīptatejasam ||1||

Sauti disse: O Brahmana, Chyavana, il figlio di Bhrigu generò un figlio da sua moglie Sukanya. Egli era il Grande Anima, l’illustre Pramati.

प्रमतिस्तु रुरुं नाम घृताच्यां समजीजनत् ।
रुरुः प्रमद्वरायां तु शुनकं समजीजनम् ॥२॥
pramatistu ruruṃ nāma ghṛtācyāṃ samajījanat |
ruruḥ pramadvarāyāṃ tu śunakaṃ samajījanam ||2||

E dal grembo di Ghritachi Pramati generò il figlio Ruru. E dal grembo di Pramadvara Ruru generò il figlio Sunaka.

तस्य ब्रह्मन्रुरोः सर्वं चरितं भूरितेजसः ।
विस्तरेण प्रवक्ष्यामि तच्छृणु त्वमशेषतः ॥३॥
tasya brahmanruroḥ sarvaṃ caritaṃ bhūritejasaḥ |
vistareṇa pravakṣyāmi tacchṛṇu tvamaśeṣataḥ ||3||

O Brahmana, per intero e con dettagli ti racconterò la storia di Ruru dal grande splendore.

ऋषिरासीन्महान्पूर्वं तपोविद्यासमन्वितः ।
स्थूलकेश इति ख्यातः सर्वभूतहिते रतः ॥४॥
ṛṣirāsīnmahānpūrvaṃ tapovidyāsamanvitaḥ |
sthūlakeśa iti khyātaḥ sarvabhūtahite rataḥ ||4||

In tempi antichi, viveva un Rishi di nome Sthulakesha. Possedeva Tapas e cultura ed era dedito al bene di tutte le creature.

एतस्मिन्नेव काले तु मेनकायां प्रजज्ञिवान् ।
गन्धर्वराजो विप्रर्षे विश्वावसुरिति स्मृतः ॥५॥
etasminneva kāle tu menakāyāṃ prajajñivān |
gandharvarājo viprarṣe viśvāvasuriti smṛtaḥ ||5||

In quel periodo, si racconta che Menaka concepiva un figlio con Vishvavasu il re dei Gandharva.

अप्सरा मेनका तस्य तं गर्भं भृगुनन्दन ।
उत्ससर्ज यथाकालं स्थूलकेशाश्रमं प्रति ॥६॥
apsarā menakā tasya taṃ garbhaṃ bhṛgunandana |
utsasarja yathākālaṃ sthūlakeśāśramaṃ prati ||6||

O discendente di Bhrigu, quando fu il momento l’Apsara Menaka, partorì suo figlio nei pressi dell’eremo di Sthulakesha.

उत्सृज्य चैव तं गर्भं नद्यास्तीरे जगाम सा ।
अप्सरा मेनका ब्रह्मन्निर्दया निरपत्रपा ॥७॥
utsṛjya caiva taṃ garbhaṃ nadyāstīre jagāma sā |
apsarā menakā brahmannirdayā nirapatrapā ||7||

La crudele e spudorata Apsara Menaka, dopo aver abbandonato il bambino sulle rive del fiume se ne andò.

कन्याममरगर्भाभां ज्वलन्तीमिव च श्रिया ।
तां ददर्श समुत्सृष्टां नदीतीरे महानृषिः ॥८॥
kanyāmamaragarbhābhāṃ jvalantīmiva ca śriyā |
tāṃ dadarśa samutsṛṣṭāṃ nadītīre mahānṛṣiḥ ||8||

Era una bambina, sfolgorante di bellezza come la figlia di un immortale. Il grande Rishi la vide abbandonata sulla riva del fiume.

स्थूलकेशः स तेजस्वी विजने बन्धुवर्जिताम् ।
स तां दृष्ट्वा तदा कन्यां स्थूलकेशो महाद्विजः ॥९॥
sthūlakeśaḥ sa tejasvī vijane bandhuvarjitām |
sa tāṃ dṛṣṭvā tadā kanyāṃ sthūlakeśo mahādvijaḥ ||9||

E il potente Sthulakesha, la vide priva di genitori in quel luogo deserto. Sthulakesha quel migliore dei Dvija, vista la bambina,

जग्राह च मुनिश्रेष्ठः कृपाविष्टः पुपोष च ।
ववृधे सा वरारोहा तस्याश्रमपदे शुभे ॥१०॥
jagrāha ca muniśreṣṭhaḥ kṛpāviṣṭaḥ pupoṣa ca |
vavṛdhe sā varārohā tasyāśramapade śubhe ||10||

per compassione, quel migliore dei Muni la prendeva e l’allevava. La bellissima dalle belle natiche crebbe nel suo Asrama.

जातकाद्याः क्रियाश्चास्या विधिपूर्वं यथाक्रमम् ।
स्थूलकेशो महाभागश्चकार सुमहानृषिः ॥११॥
jātakādyāḥ kriyāścāsyā vidhipūrvaṃ yathākramam |
sthūlakeśo mahābhāgaścakāra sumahānṛṣiḥ ||11||

Il benedetto Sthulakesha, secondo i precetti, dopo quella della nascita, in successione eseguì tutte le cerimonie di rito.

प्रमदाभ्यो वरा सा तु सत्त्वरूपगुणान्विता ।
ततः प्रमद्वरेत्यस्या नाम चक्रे महानृषिः ॥१२॥
pramadābhyo varā sā tu sattvarūpaguṇānvitā |
tataḥ pramadvaretyasyā nāma cakre mahānṛṣiḥ ||12||

Era la migliore delle fanciulle, ornata di ogni bellezza e qualità, per questo il Rishi la chiamò Pramadvara.

तामाश्रमपदे तस्य रुरुर्दृष्ट्वा प्रमद्वराम् ।
बभूव किल धर्मात्मा मदनोपहतस्तदा ॥१३॥
tāmāśramapade tasya rururdṛṣṭvā pramadvarām |
babhūva kila dharmātmā madanopahatastadā ||13||

Un giorno Ruru vide Pramadvara all’interno dell’Ashrama. Quell’anima soggetta al Dharma fu preso da violenta passione.

पितरं सखिभिः सोऽथ श्रावयामास भार्गवम् ।
प्रमतिश्चाभ्ययाचत्तां स्थूलकेशं यशस्विनम् ॥१४॥
pitaraṃ sakhibhiḥ so:’tha śrāvayāmāsa bhārgavam |
pramatiścābhyayācattāṃ sthūlakeśaṃ yaśasvinam ||14||

Quel discendente di Bhrigu, attraverso gli amici lo faceva dire al padre. Che messo al corrente, Pramati visitava il glorioso Sthulakesha.

ततः प्रादात्पिता कन्यां रुरवे तां प्रमद्वराम् ।
विवाहं स्थापयित्वाग्रे नक्षत्रे भगदैवते ॥१५॥
tataḥ prādātpitā kanyāṃ rurave tāṃ pramadvarām |
vivāhaṃ sthāpayitvāgre nakṣatre bhagadaivate ||15||

Così il Rishi concesse Pramadvara a Ruru, fissando il matrimonio per il giorno in cui la Nakshatra Bhaga Daivata cadeva in ascendente.

ततः कतिपयाहस्य विवाहे समुपस्थिते ।
सखीभिः क्रीडती सार्धं सा कन्यावरवर्णिनी ॥१६॥
tataḥ katipayāhasya vivāhe samupasthite |
sakhībhiḥ krīḍatī sārdhaṃ sā kanyāvaravarṇinī ||16||

Pochi giorni prima della data delle nozze, mentre la bella ragazza giocava con le amiche,

नापश्यत्संप्रसुप्तं वै भुजंगं तिर्यगायतम् ।
पदा चैनं समाक्रामन्मुमूर्षुः कालचोदिता ॥१७॥
nāpaśyatsaṃprasuptaṃ vai bhujaṃgaṃ tiryagāyatam |
padā cainaṃ samākrāmanmumūrṣuḥ kālacoditā ||17||

giunta la sua ora e spinta dal fato, quasi a voler morire, calpestò un serpente arrotolato e mezzo addormentato.

स तस्याः संप्रमत्तायाश्चोदितः कालधर्मणा ।
विषोपलिप्तान्दशनान्भृशमङ्गे न्यपातयत् ॥१८॥
sa tasyāḥ saṃpramattāyāścoditaḥ kāladharmaṇā |
viṣopaliptāndaśanānbhṛśamaṅge nyapātayat ||18||

Spinto dal Dharma, nelle membra della incurante fanciulla immergeva le zanne avvelenate.

सा दष्टा तेन सर्पेण पपात सहसा भुवि ।
विवर्णा विगतश्रीका भ्रष्टाभरणचेतना ॥१९॥
sā daṣṭā tena sarpeṇa papāta sahasā bhuvi |
vivarṇā vigataśrīkā bhraṣṭābharaṇacetanā ||19||

Morsa dal serpente, improvvisamente cadde a terra priva di sensi. I suoi colori erano sbiaditi, tutte le sue bellezze erano sparite e i suoi ornamenti dispersi.

निरानन्दकरी तेषां बन्धूनां मुक्तमूर्धजा ।
व्यसुरप्रेक्षणीया सा प्रेक्षणीयतमाऽभवत् ॥२०॥
nirānandakarī teṣāṃ bandhūnāṃ muktamūrdhajā |
vyasuraprekṣaṇīyā sā prekṣaṇīyatamā:’bhavat ||20||

I suoi capelli erano arruffati, era uno spettacolo orrendo per amici e compagni. Lei, che da viva era così bella, nella morte era una cosa dolorosa da guardare.

प्रसुप्तेवाभवच्चापि भुवि सर्पविषार्दिता ।
भूयो मनोहरतरा बभूव तनुमध्यमा ॥२१॥
prasuptevābhavaccāpi bhuvi sarpaviṣārditā |
bhūyo manoharatarā babhūva tanumadhyamā ||21||

Mentre giaceva a terra come addormentata, pur avvelenata dal serpente, ancora affascinante appariva quel bel vitino.

ददर्श तां पिता चैव ये चैवान्ये तपस्विनः ।
विचेष्टमानां पतितां भूतले पद्मवर्चसम् ॥२२॥
dadarśa tāṃ pitā caiva ye caivānye tapasvinaḥ |
viceṣṭamānāṃ patitāṃ bhūtale padmavarcasam ||22||

Suo padre e altri asceti che erano presenti la videro immobile stesa a terra con la bellezza di un loto.

ततः सर्वे द्विजतराः समाजग्मुः कृपान्विताः ।
स्वस्त्यात्रेयो महाजानुः कुशिकः शङ्खमेखलः ॥२३॥
tataḥ sarve dvijatarāḥ samājagmuḥ kṛpānvitāḥ |
svastyātreyo mahājānuḥ kuśikaḥ śaṅkhamekhalaḥ ||23||

Poi vennero tutti i migliori e compassionevoli Dvija. Vennero Svastyatreya, Mahajanu, Kushika, Shankhamekhala,

उद्दालकः कठश्चैव श्वेतश्चैव महायशाः ।
भरद्वाजः कौणकृत्स्य आर्ष्टिषेणोऽथ गौतमः ॥२४॥
uddālakaḥ kaṭhaścaiva śvetaścaiva mahāyaśāḥ |
bharadvājaḥ kauṇakṛtsya ārṣṭiṣeṇo:’tha gautamaḥ ||24||

Uddalaka, Katha e i famosi Shveta, Bharadvaja, Kaunakutsya, Arshtishena, Goutama,

प्रमतिः सह पुत्रेण तथान्ये वनवासिनः ।
तां ते कन्यां व्यसुं दृष्ट्वा भुजंगस्य विषार्दिताम् ॥२५॥
pramatiḥ saha putreṇa tathānye vanavāsinaḥ |
tāṃ te kanyāṃ vyasuṃ dṛṣṭvā bhujaṃgasya viṣārditām ||25||

Pramati insieme al figlio e altri abitanti della foresta. E vedendola morta uccisa dal veleno del serpente,

रुरुदुः कृपयाऽविष्टा रुरुस्त्वार्तो बहिर्ययौ ॥२६॥
ruruduḥ kṛpayā:’viṣṭā rurustvārto bahiryayau ||26||

pieni di compassione piangevano, Ruru però si allontanava.

ARTICOLI CORRELATI
- Link esterno -spot_img

Popolari

Commenti recenti