domenica, Giugno 13, 2021
spot_imgspot_imgspot_imgspot_img
HomeMahabharata - Adi Parva - ItalianoMahabharata - Adi Parva - Pauloma Parva - Italiano - Sezioni 4-12

Mahabharata – Adi Parva – Pauloma Parva – Italiano – Sezioni 4-12

SEZIONE 9

Il voto di Ruru

सौतिरुवाच ।
तेषु तत्रोपविष्टेषु ब्राह्मणेषु महात्मसु ।
रुरुश्चुक्रोश गहनं वनं गत्वाऽतिदुःखितः ॥१॥
sautiruvāca |
teṣu tatropaviṣṭeṣu brāhmaṇeṣu mahātmasu |
ruruścukrośa gahanaṃ vanaṃ gatvā:’tiduḥkhitaḥ ||1||

Sauti disse: Mentre i nobili Brahmana erano seduti attorno, Ruru, sopraffatto dal dolore, raggiunta una solitaria foresta piangeva.

शोकेनाभिहतः सोऽथ विलपन्करुणं बहु ।
अब्रवीद्वचनं शोचन्प्रियां स्मृत्वा प्रमद्वराम् ॥२॥
śokenābhihataḥ so:’tha vilapankaruṇaṃ bahu |
abravīdvacanaṃ śocanpriyāṃ smṛtvā pramadvarām ||2||

Oppresso dalla sofferenza, si abbandonava a lamenti molto pietosi. Ricordando l’amata Pramadvara con dolore diceva:

शेते सा भुवि तन्वङ्गी मम शोकविवर्धिनी ।
बान्धवानां च सर्वॆष्आं किं नु दुःखम् अतः परम् ॥३॥
śete sā bhuvi tanvaṅgī mama śokavivardhinī |
bāndhavānāṁ ca sarveṣāṁ kiṁ nu duḥkham ataḥ param ||3||

“A terra giace la delicata scatenando il mio dolore. Quale altro dolore per tutti i parenti sarebbe maggiore?

यदि दत्तं तपस्तप्तं गुरवो वा मया यदि ।
सम्यगाराधितास्तेन संजीवतु मम प्रिया ॥४॥
yadi dattaṃ tapastaptaṃ guravo vā mayā yadi |
samyagārādhitāstena saṃjīvatu mama priyā ||4||

Se un Tapas compiuto da me o dal mio Guru si possa dare, se lei lo merita, torni in vita il mio amore.

यथा च जन्मप्रभृति यतात्माऽहं धृतव्रतः ।
प्रमद्वरा तथा ह्येषा समुत्तिष्ठतु भामिनी ।।५।।
yathā ca janmaprabhṛti yatātmā:’haṃ dhṛtavrataḥ |
pramadvarā tathā hyeṣā samuttiṣṭhatu bhāminī ||5||

Poiché fin dalla nascita ho controllato le mie passioni, che la splendida Pramadvara risorga ora”

एवं लालप्यतस्तस्य भार्यार्थे दुःखितस्य च ।
देवदूतस्तदाऽभ्येत्य वाक्यमाह रुरुं वने ।।६।।
evaṃ lālapyatastasya bhāryārthe duḥkhitasya ca |
devadūtastadā:’bhyetya vākyamāha ruruṃ vane ||6||

Mentre era così addolorato per la perdita della sposa, un Devaduta lo raggiunse nella foresta e gli rivolse queste parole:

देवदूत उवाच
अभिधत्से ह यद्वाचा सरो दुखेन तन्मृषा ।
यतो मर्त्यस्य धर्मात्मन्नायुरस्ति गतायुषः ॥७॥
devadūta uvāca
abhidhatse ha yadvācā saro dukhena tanmṛṣā |
yato martyasya dharmātmannāyurasti gatāyuṣaḥ ||7||

Il Devaduta disse: “O Ruru, le parole che pronunci con dolore sono vane, perché, o Rishi, non vi è più vita per il mortale che è andato alla morte.

गतायुर् ऎष्आ क्र्ऋपण्आ गन्धर्वाप्सरसॊः सुता ।
तस्माच् छॊकॆ मनस् तात मा क्र्ऋथास् त्वं कथं चन ॥८॥
gatāyur eṣā krr̥paṇā gandharvāpsarasoḥ sutā |
tasmāc choke manas tāta mā krr̥thās tvaṁ kathaṁ cana ||8||

La povera figlia Gandharva e dell’Apsara è morta, perciò, o caro, non ti abbandonare al dolore.

उपायश्चात्र विहितः पूर्वं देवैर्महात्मभिः।
तं यदीच्छसि कर्तुं त्वं प्राप्स्यसीह प्रमद्वराम्।।९।।
upāyaścātra vihitaḥ pūrvaṃ devairmahātmabhiḥ |
taṃ yadīcchasi kartuṃ tvaṃ prāpsyasīha pramadvarām ||9||

I Deva, quelle grandi anime, un tempo fornirono un mezzo, se desideri compierlo riotterrai Pramadvara.”

रुरुरुवाच ।
क उपायः कृतो देवैर्बूहि तत्त्वेन खेचर ।
करिष्येऽहं तथा श्रुत्वा त्रातुमर्हति मां भवान् ॥१०॥
rururuvāca |
ka upāyaḥ kṛto devairbūhi tattvena khecara |
kariṣye:’haṃ tathā śrutvā trātumarhati māṃ bhavān ||10||

Ruru disse: “O essere volante, in verità dimmi, quale mezzo hanno stabilito, uditolo io lo compirò, o signore mi devi salvare”.

देवेदूत उवाच ।
आयुषोऽर्धं प्रयच्छ त्वं कन्यायै भृगुनन्दन ।
एवमुत्थास्यति रुरो तव भार्या प्रयद्वरा ॥११॥
devedūta uvāca |
āyuṣo:’rdhaṃ prayaccha tvaṃ kanyāyai bhṛgunandana |
evamutthāsyati ruro tava bhāryā prayadvarā ||11||

Il Devaduta disse: “O discendente di Bhrigu, dona metà della tua vita alla fanciulla, o Ruru, così la tua Pramadvara risorgerà”.

रुरुरुवाच ।
आयुषोऽर्धं प्रयच्छामि कन्यायै खेचरोत्तम ।
शृङ्गाररूपाभरणा समुत्तिष्ठतु मे प्रिया ॥१२॥
rururuvāca |
āyuṣo:’rdhaṃ prayacchāmi kanyāyai khecarottama |
śṛṅgārarūpābharaṇā samuttiṣṭhatu me priyā ||12||

Ruru disse: “O migliore dei volanti, offro metà della mia vita alla fanciulla. Lascia che la mia bella amata ornata di amore risorga”.

सौतिरुवाच ।
ततो गन्धर्वराजश्च देवदूतश्च सत्तमौ ।
धर्मराजमुपेत्येदं वचनं प्रत्यभाषताम् ॥१३॥
sautiruvāca |
tato gandharvarājaśca devadūtaśca sattamau |
dharmarājamupetyedaṃ vacanaṃ pratyabhāṣatām ||13||

Sauti disse: Allora quei due virtuosi, il re dei Gandharva e il Devaduta, avvicinatesi a Dhharmaraja dissero:

धर्मराजायुषोऽर्धेन रुरोर्भार्या प्रमद्वरा ।
समुत्तिष्ठतु कल्याणी मृतैवं यदि मन्यसे ॥१४॥
dharmarājāyuṣo:’rdhena rurorbhāryā pramadvarā |
samuttiṣṭhatu kalyāṇī mṛtaivaṃ yadi manyase ||14||

“O Dharmaraja, se ti piace, lascia che la bella sposa, Pramadvara che è morta, si alzi con metà della vita di Ruru.”

धर्मराज उवाच ।
प्रमद्वरा रुरोर्भार्या देवदूत यदीच्छसि ।
उत्तिष्ठत्वायुषोऽर्धेन रुरोरेव समन्विता ॥१५॥
dharmarāja uvāca |
pramadvarā rurorbhāryā devadūta yadīcchasi |
uttiṣṭhatvāyuṣo:’rdhena ruroreva samanvitā ||15||

Dharmaraja disse: “O Devaduta, se è il tuo desiderio, lascia che Pramadvara la sposa di Ruru si alzi con metà della vita di Ruru.”

सौतिरुवाच ।
एवमुक्ते ततः कन्या सोदतिष्ठत्प्रमद्वरा ।
रुरोस्तस्यायुषोऽर्धेन सुप्तेव वरवर्णिनी ॥१६॥
sautiruvāca |
evamukte tataḥ kanyā sodatiṣṭhatpramadvarā |
rurostasyāyuṣo:’rdhena supteva varavarṇinī ||16||

Sauti disse: udite quelle parole, Pramadvara, quella bellissima fanciulla risorgeva con la metà della vita di Ruru.

एतद्दृष्टं भविष्ये हि रुरोरुत्तमतेजसः ।
आयुषोऽतिप्रवृद्धस्य भार्यार्थेऽर्धमलुप्यत ॥१७॥
etaddṛṣṭaṃ bhaviṣye hi ruroruttamatejasaḥ |
āyuṣo:’tipravṛddhasya bhāryārthe:’rdhamalupyata ||17||

In seguito, fu visto che il conferimento di metà della lunga vita dello splendido Ruru, fu consumata in favore della sposa.

तत इष्टेऽहनि तयोः पितरौ चक्रतुर्मुदा ।
विवाहं तौ च रेमाते परस्परहितैषिणौ ॥१८॥
tata iṣṭe:’hani tayoḥ pitarau cakraturmudā |
vivāhaṃ tau ca remāte parasparahitaiṣiṇau ||18||

I due felici padri li sposarono con i dovuti riti e i coniugi trascorsero le loro giornate dedicandosi l’uno all’altro.

स लब्ध्वा दुर्लभां भार्यां पद्मकिञ्जल्कसुप्रभाम् ।
व्रतं चक्रे विनाशाय जिह्मगानां धृतव्रतः ॥१९॥
sa labdhvā durlabhāṃ bhāryāṃ padmakiñjalkasuprabhām |
vrataṃ cakre vināśāya jihmagānāṃ dhṛtavrataḥ ||19||

Riottenuta con difficoltà la sposa, luminosa come i filamenti del loto, quel fermo, giurò di distruggere i serpenti.

स दृष्ट्वा जिह्मगान्सर्वांस्तीव्रकोपसमन्वितः ।
अभिहन्ति यथासत्त्वं गृह्य प्रहरणं सदा ॥२०॥
sa dṛṣṭvā jihmagānsarvāṃstīvrakopasamanvitaḥ |
abhihanti yathāsattvaṃ gṛhya praharaṇaṃ sadā ||20||

Ogni volta che vedeva un serpente, colmo di grande ira, lo avvicinava e con un bastone lo uccideva.

स कदाचिद्वनं विप्रो रुरुरभ्यागमन्महत् ।
शयानं तत्र चापश्यड्डुण्डुभं वयसान्वितम् ॥२१॥
sa kadācidvanaṃ vipro rururabhyāgamanmahat |
śayānaṃ tatra cāpaśyaḍḍuṇḍubhaṃ vayasānvitam ||21||

Un giorno, il savio Ruru, percorreva una grande foresta, quando vide un vecchio serpente Dundubha che dormiva.

तत उद्यम्य दम्डं स कालदण्डोपमं तदा ।
जिघांसुः कुपितो विप्रस्तमुवाचाथ डुण्डुभः ॥२२॥
tata udyamya damḍaṃ sa kāladaṇḍopamaṃ tadā |
jighāṃsuḥ kupito viprastamuvācātha ḍuṇḍubhaḥ ||22||

Quindi Ruru, con l’intenzione di ucciderlo, con rabbia alzò il bastone, simile al martello della morte e lo colpiva. Allora il Dundubha disse:

नापराध्यामि ते किंचिदहमद्य तपोधन।
संरम्भाच्च किमर्थं मामभिहंसि रुषान्वितः ॥२९॥
nāparādhyāmi te kiṃcidahamadya tapodhana|
saṃrambhācca kimarthaṃ māmabhihaṃsi ruṣānvitaḥ ||29||

“O ricco in Tapas, non ti ho fatto del male. Perché furioso mi colpite?”

ARTICOLI CORRELATI
- Link esterno -spot_img

Popolari

Commenti recenti